Hydrogen the Groningen way. Nr 8

 💦⚡️💚 Green hydrogen is ‘booming’. As the missing link in the energy transition and in the transition to sustainable industry. But how do we make hydrogen ‘big’ and make sure that everyone benefits? Read my voyage of discovery here👇 💚🌍

👩‍💻 Blog 8: The Groningen Principles 📃🖍

Only a week to go now. Until the International Energy Agency presents a global step-by-step plan aimed at zero emissions: ‘Net Zero in 2050: A roadmap for the global energy system’. Early this year, the USA rejoined the Paris Agreement. Sunita Satyapal, Director of the U.S Department of Energy’s Hydrogen and Fuel Cell Technologies Office, soon reported that the USA is to focus on scaling up green hydrogen and reducing the costs of its production. A great deal is happening in the world of climate and energy transition! 

International agreements

There can be no doubt that this is an international playing field. And that calls for international agreements. On the quality of the hydrogen. On the way in which hydrogen is produced: using fossil fuels or sustainable sources. On transport, taxes, a level playing field, etc. Various countries are focusing very seriously on the issue. The Netherlands, but also our Belgian neighbours for example. There, the EME, ENGIE, Exmar and Fluxys companies collaborated with the Port of Antwerp, Port of Zeebrugge and WaterstofNet to investigate whether and how hydrogen can be imported. 

This study and other feasibility studies share comparable conclusions: a sustainable international energy system cannot function without green hydrogen. However, the conclusions and recommendations always refer to the technical side of hydrogen. While a new energy system will also have major social, economic and ecological consequences. I think it’s time we take a closer look at the latter aspects. How can we ensure that such consequences are positive, in a smart way? 

Prof. Ad van Wijk wrote about hydrogen and opportunities
for Africa in 2019 

Prosperity and misery

At least by now we know how things should not be done. Drilling and consumption of oil has brought us great prosperity over the past decades, for example. At the same time, it has caused great misery worldwide, as a result of conflicts around drilling locations and severe environmental pollution. The Niger Delta was only recently in the news, but it became clear many years ago that the arrival of oil companies did the local population more harm than good. Oil leakages as a result of damaged pipelines have had a devastating effect on the local environment. Furthermore, they undermine the socio-economic rights of local residents, such as the right to food, housing, work, clean drinking water and healthcare. The United Nations has since reached international agreements regarding areas around mining sites, but we have a long way to go. 

Closer to home, in the province of Groningen where I live, natural gas was discovered 60 years ago. For many decades, the people of the Netherlands benefited from the wealth and prosperity associated with that natural gas. But when the depleted gas fields resulted in earthquakes, the people of Groningen had to fight hard for financial compensation in order to repair their houses.

Basic principles

I wasn’t around 60 years ago, when it all started. And so I don’t know whether the discovery of oil and gas immediately prompted thoughts of international trade and major profits. I also don’t know whether there was awareness of the consequences of not reaching effective agreements on certain basic principles to be met. What I do know, is that hydrogen puts us on the verge of a far-reaching international development. I therefore believe it’s crucial that we get the agreements on paper NOW so that everyone looking to import or export hydrogen is aware of the rules of the game. Basic principles as it were: the Groningen Principles.

Hydrogen and SDGs 

I’ve spoken to many parties on both sides: possible suppliers but also those parties defending the interests of potential large-scale production locations in developing countries. They all acknowledge and recognise the necessity of large-scale production of sustainable energy by means of wind and solar parks, and that international hydrogen developments will act as a catalyst to that sustainable production. Parties on both sides also acknowledge that the production of and trade in hydrogen can contribute to the Sustainable Development Goals (SDGs) of the United Nations. Simply by establishing a fund from which local SDG projects can be financed in a structural manner.

There are already good examples of how this might work. I have spoken to many organisations whose structural financing could contribute enormously to the SDGs. Two very good examples: 

• With just a couple of euros, Justdiggit inspires and mobilises local farmers and herdsmen in Africa to regreen their own land. They are restoring dehydrated land through the use of tried and trusted regreening techniques such as rainwater capture, replacement of trees and development of grass seed banks. The projects are locally managed and executed. And so they require local funding. 
  
  
  
• Rural Spark produces and sells Energy Kits for use all around the world. Their kits comprise a solar panel, a battery and a cooking set, for example. Thanks to this kit, people in developing countries no longer need to use generators. Less wood is needed for cooking purposes, which helps combat further deforestation. 
  
  
  

International requirements and a fund

The solar park developers with whom I spoke, are aware of the importance of such examples. These often large-scale international companies benefit from stable regions in which to work. They are very willing to make a contribution, as long as it is appropriately used. And so we need the Groningen Principles. I would like to propose a basis for those principles:

• We set international ecological and social requirements regarding the import and export of hydrogen. 
• Developers of wind and solar parks deposit a share of the profits from the park in question in a fund, during the working life of the park.
• That fund may be deployed for local projects, as long as they contribute to the SDGs.

A number of issues can make or break such a fund:

• How much is paid into the fund? Could it really be 50% of profits, as I suggested in my previous blog?
• How do you know whether your hydrogen is the real deal? Who can provide a Guarantee of Origin?
• Who can manage the fund and ensure that it is filled and deployed effectively? I spoke with a variety of financial experts on that matter.

Read more about that in my next blog! Would you like to think along with me? Feel free to complete the enclosed form on the right side 👉🏾 ( internet version ) . 

 

Waterstof op de Groningse manier. Nr 8

💦⚡️💚 Groene waterstof is ‘booming”. Als missing link in de energietransitie en de transitie naar een duurzame industrie. Maar hoe maken we waterstof groot op zo’n manier dat iedereen profiteert? Lees hier mijn ontdekkingstocht 👇 💚🌍 

👩‍💻 Blog 8: The Groningen Principles 📃🖍

Over een week is het zo ver. Dan presenteert het International Energy Agency een wereldwijd stappenplan naar nul emissie: ‘Net Zero in 2050: A roadmap for the global energy system’. Begin dit jaar sloot de USA zich weer aan bij The Paris Agreement. Sunita Satyapal, Director of the U.S Department of Energy’s Hydrogen and Fuel Cell Technologies Office, meldde vrij snel daarna dat de USA gaat inzetten op het opschalen van groene waterstof en het reduceren van de kosten ervan. Er gebeurt veel in de klimaat- en energiewereld! 

Internationale afspraken

Dat het hier om een internationaal speelveld gaat, is overduidelijk. Daar horen ook internationale afspraken bij. Over de kwaliteit van de waterstof. Over de manier waarop waterstof wordt geproduceerd: met fossiele of met duurzame bronnen. Over  transport, belastingen, level playing field etc. In diverse landen wordt daar hard over nagedacht. In Nederland, maar bijvoorbeeld ook bij onze buren in België. Daar onderzochten de bedrijven EME, ENGIE, Exmar, Fluxys samen met Port of Antwerp, Port of Zeebrugge en WaterstofNet of en hoe het mogelijk is om waterstof te importeren. 

Deze en andere haalbaarheidsstudies hebben vergelijkbare conclusies: een internationaal duurzaam energiesysteem kan niet zonder groene waterstof. Alleen gaan de conclusies en aanbevelingen altijd over de technische kant van waterstof. Terwijl een nieuw energiesysteem ook grote sociale, economische en ecologische gevolgen heeft. Ik vind dat we die kant veel meer moeten belichten. Hoe zorgen we op een slimme manier dat die gevolgen positief zijn? 

Prof Ad van Wijk schreef in 2019 al over waterstof en
economische kansen voor Noord Afrika

Welvaart en ellende

We weten in elk geval hoe het níet moet. De winning en het gebruik van bijvoorbeeld aardolie hebben ons de afgelopen decennia welvaart gebracht. Maar er is ook veel ellende door ontstaan in de wereld, bijvoorbeeld oorlogen om winningslocaties en zware milieuverontreiniging. Recent was de Nigerdelta nog in het nieuws, maar veel eerder werd al duidelijk dat de komst van de oliemaatschappijen de lokale bevolking meer kwaad dan goed heeft gebracht. Olielekkages als gevolg van kapotte pijpleidingen hebben een verwoestend effect op de omgeving. Bovendien ondermijnen ze de sociaaleconomische rechten van de bewoners van het gebied, zoals het recht op voedsel, huisvesting, werk, schoon drinkwater en gezondheidszorg. De Verenigde Naties zorgden voor internationale afspraken voor de omgeving van mijnbouwsites, maar we zijn er nog lang niet. 

Dichterbij huis, in mijn provincie Groningen, werd 60 jaar geleden aardgas gevonden. Decennialang kon iedereen in Nederland profiteren van de rijkdom en welvaart die dat aardgas met zich meebracht. Maar toen er aardbevingen ontstonden door het leegraken van de gasvelden, moest de Groningers hard knokken voor compensatiegelden om hun huizen te repareren.

Basisprincipes

Ik was er niet bij, 60 jaar geleden. Ik weet dus niet of er bij de vondst van olie en gas direct aan internationale handel en grote winsten werd gedacht. Ik weet ook niet of men destijds kon overzien wat er zou gebeuren als je geen goede afspraken maakt over bepaalde basisprincipes waaraan moet worden voldaan. Wat ik wél weet, is dat we met waterstof aan de vooravond staan van een ingrijpende internationale ontwikkeling. Daarom lijkt het mij cruciaal dat we die afspraken NU op papier zetten en dat iedereen die waterstof wil importeren of exporteren, zich eraan houdt. Nederlands Klimaatgezant Marcel Beukeboom noemde ze een soort basisprincipes vanuit Groningen: the Groningen Principles.

Waterstof en SDG’s 

Ik sprak vele partijen van beide kanten: mogelijke leveranciers, maar ook partijen die de belangen behartigen van potentiële grootschalige opweklocaties in ontwikkelingslanden. Allen erkennen en herkennen dat grootschalige productie van duurzame stroom door wind- en zonneparken nodig is en dat internationale waterstofontwikkelingen die duurzame productie gaan versnellen. Partijen aan beide kanten erkennen ook dat je via de productie van en handel in waterstof kunt bijdragen aan de Sustainable Development Goals (SDG’s) van de Verenigde Naties. Simpelweg door een fonds te vullen waar structureel lokale SDG-projecten van kunnen worden gefinancierd.

Er zijn al mooie voorbeelden van hoe dat zou kunnen. Ik sprak vele organisaties die met structureel geld een enorme bijdrage aan de SDG’s kunnen leveren. Twee mooie voorbeelden: 

• SDG 15: Al met een paar euro inspireert en mobiliseert Justdiggit kleinschalige boeren en herders in Afrika om hun eigen land te vergroenen. Ze herstellen uitgedroogd land door gebruik te maken van erkende vergroeningstechnieken als regenwateropvang, het terugbrengen van bomen en het ontwikkelen van graszaadbanken. De projecten worden lokaal beheerd en uitgevoerd. Er is daar dus lokaal geld nodig. 

• SDG 7: Rural Spark maakt en verkoopt Energy Kits voor gebruik over de hele wereld. Zo’n kit bestaat bijvoorbeeld uit een zonnepaneel, een accu en een kookset. Met zo’n set hoeven mensen in ontwikkelingslanden geen aggregaten meer te gebruiken. Ook is er minder hout of gas nodig om op te koken, waardoor verdere ontbossing wordt tegengaan en het de gezondheid ten goede komt. “Energie-zelfstandigheid” wordt door vele partijen gaan zien als een belangrijk element om armoede te doorbreken.

Internationale eisen en een fonds

De zonneparkontwikkelaars die ik sprak, onderkennen het belang van dit soort voorbeelden. Deze vaak grote internationale bedrijven hebben baat bij stabiele regio’s als werkomgeving. Ze willen daar graag bijdragen aan leveren, mits ze weten dat die goed terechtkomen. En daarvoor hebben we de Groningen Principles nodig. Ik doe een voorstel voor een basis voor die principes:

• We stellen internationale ecologische en sociale eisen aan import en export van waterstof. 
• Ontwikkelaars van wind- en zonneparken storten een deel van de winst van het betreffende wind- of zonnepark in een fonds, gedurende de looptijd van het park.
• Dat fonds mag gebruikt worden voor projecten in de omgeving, mits deze bijdragen aan de SDG’s.

De effectiviteit van zo’n fonds valt of staat met een aantal zaken:

• Hoe groot is de afdracht van het fonds? Echt 50% van de winst zoals ik opperde in mijn vorige blog?
• Hoe weet je of jouw waterstof daaraan voldoet? Wie kan een Guarantee of Origin afgeven?
• Wie kan het fonds beheren en erop toezien dat het wordt gevuld en goed wordt besteed? Daarover sprak ik met verschillende financiele experts.

Lees meer in mijn volgende blog! Wil je met me meedenken? Vul formulier in rechterbalk in 👉🏾

 

Hydrogen the Groningen way. Nr.7

 💦⚡️💚 Green hydrogen is ‘booming’. As the missing link in the energy transition and in the transition to sustainable industry. But how do we make hydrogen ‘big’ and make sure that everyone benefits? Read my voyage of discovery here👇 💚🌍

⚡️💦🙅🏼‍♀️ At a crossroads: are we prepared to share? 🌍

Up to last summer I was looking for innovative terms and conditions for a fair green hydrogen production. Then it fell silent. My quest ran into a dead end. Dozens of phone calls and countless emails provided me with enormous amounts of information, but it was not the Holy Grail. I largely found existing standard agreements for mining. However, recently I addressed a major international digital event about the role of hydrogen in the energy transition and that rekindled my inspiration. So, I’m continuing my mission. 

Fair distribution

The meeting I addressed was intended to exchange information about the role of hydrogen as the ‘missing link’ in a sustainable European energy system. However, the discussion quickly moved beyond Europe. Green hydrogen has the benefit that it can be transported over long distances. Like oil and natural gas, it can be transported across continents without significant losses. That is a major advantage over electricity, where friction with the cable produces energy losses. In other words: with pipelines, or even vessels, it is straightforward to transport energy and more to the point, the pipelines already exist across the globe. It’s natural for people who work in the fossil-energy sector to move quickly to an international level. After all, we already have a properly operating international energy system. But do we? In terms of transport and use, perhaps we do. But the profits or benefits of the fossil-energy economy are not distributed evenly. At the meeting I realised that we consider transport and use in the same way wherever we are, but when it comes to distributing the benefits we start imposing different conditions outside Europe. We're at a crossroads in relation to hydrogen: we can reach agreements now about a new, fair distribution of prosperity. 

More acute problems

Let's start with the places where we extracted large amounts of fossil energy over the past decades. In my region, gas extraction led to earthquakes but we benefited from a prosperous Netherlands nevertheless. Fossil energy was extracted in many other parts of the world, but without any benefits for the local population. They did not benefit from a prosperous country, or the profits. Enormous amounts of profit were achieved in the trade in fossil fuels, and sustainable energy is no different. In many African countries, the trade in oil led to civil war, consider Angola, whilst other sectors, such as agriculture or nature, were pushed aside as in the Congo. Many of those countries now also find themselves at a crossroads: how do they deal with sustainable energy? Often there is significant solar power, whilst wind currents provide opportunities for wind parks. Plenty of possibilities, but developing countries are still looking for their role in the new sustainable-energy system. Many of these countries signed the Paris Agreement, but often have different and more acute problems, such as deforestation, drought or no energy of any kind. Furthermore, they often lack the finance to invest themselves. 

 

Share in the profit

In the Netherland we signed a National Climate Agreement in 2019 in line with the Paris Agreement. Part of this Climate Agreement is that we strive for 50% participation by the local area in sustainable energy projects. You can deal with that in various ways, but let’s say a 50% share in the profits for convenience sake. If that is our demand for solar parks in the Netherlands, why not afford others the same? It would mean that large solar parks will soon spring up all around the world, with Europe importing the energy and the local area with a pot of money at its disposal. That money could be used for the more acute problems. For example, in sub-Saharan countries more than 600 million people do not have electricity at all. Electricity would provide them with more economic opportunities, and it is better for your health than constantly living with a kerosene lamp. Alternatively, the money could be used for planting forests, building schools, or drilling water wells, etc. It would be a genuine contribution to SDGs.

Funds

These days there are many international reforestation projects, but they continue to be expensive and ultimately it works best when local farmers become actively involved. I called Justdiggit.org to find out whether they believe that funds from profits from large solar parks could contribute to their objectives. I also spoke with the people of Rural Spark. They work for people who live in areas that are completely off-grid or have extremely limited access to energy. They are focused on the African market. I asked them too whether these types of funds could contribute to their mission. 

Local needs

It continues to preoccupy me: if we do not want to produce sustainable energy here, but aim to import it, then surely we need to facilitate the same terms and conditions over there? Several (international) people I spoke to pointed out to me that we should not make decisions on behalf of other people. It is perfectly possible that the needs and requirements of the local area are completely different from our own. By making funds available to the local area, we leave it up to them. Either way, now is the time to start reaching those types of agreements. 

Responses

If you're interested in the response from some stakeholders, please read my next blog! But first: What do you think?

Waterstof op de Groningse manier. Nr 7

💦⚡️💚 Groene waterstof is ‘booming”. Als missing link in de energietransitie en de transitie naar een duurzame industrie. Maar hoe maken we waterstof groot op zo’n manier dat iedereen profiteert? Lees hier mijn ontdekkingstocht 👇 💚🌍 

🙅🏼‍♀️🌍 Op een kruispunt: zijn we bereid te delen? 

Tot vorige zomer was ik op zoek naar vernieuwende voorwaarden voor eerlijke groene waterstofproductie. Toen werd het stil. Ik liep vast in mijn zoektocht. Tientallen telefoontjes en talloze e-mails leverden me veel informatie op, maar niet het ei van Columbus. Ik vond vooral de standaard afspraken die er al voor mijnbouw zijn. Maar toen ik recent mocht spreken op een internationaal (digitaal) EU-event over waterstof, raakte ik toch weer geïnspireerd. En nu zet ik mijn zoektocht voort. 

Eerlijke verdeling

De bijeenkomst waar ik sprak, was bedoeld om informatie uit te wisselen over de rol van waterstof als ‘missing link’ in een duurzaam Europees energiesysteem. Maar al snel ging het ook over buiten Europa. Het voordeel van groene waterstof is dat het over lange afstand getransporteerd kan worden. Net als olie en aardgas kan het ook intercontinentaal worden vervoerd, zonder noemenswaardig verlies. Dat is een grote plus ten opzichte van elektriciteit, waarbij door de wrijving met de kabel energieverlies plaatsvindt. Kortom: via pijpleidingen en zelfs boten kan makkelijker energie worden getransporteerd en bovendien liggen de pijpen al over de hele wereld. Logisch dus dat mensen die werken in de (fossiele) energiesector snel internationaal denken. We hebben immers een goed werkend internationaal energiesysteem? Maar is dat zo? Qua transport en gebruik misschien wel. Maar de winsten van de fossiele energie-economie zijn niet goed verdeeld. Tijdens de bijeenkomst realiseerde ik me dan ook ineens dat we transport en gebruik overal het zelfde zien, maar als het gaat om het verdelen van de winsten, ineens andere voorwaarden stellen buiten Europa. Als het gaat om waterstof staan we dus op een kruispunt: we kunnen nú afspraken maken over een nieuwe, eerlijke verdeling van welvaart. 

Acutere problemen

Om te beginnen op de plekken waar we de afgelopen decennia veel fossiele energie vandaan hebben gehaald. In mijn regio heeft de gaswinning geleid tot aardbevingen, maar wij profiteerden in ieder geval van een welvarend Nederland. Op veel andere plekken in de wereld werd ook fossiele energie gewonnen, maar profiteerde de lokale bevolking helemaal niet. Niet van een welvarend land, niet van de winsten. Op de handel in fossiele energie werd veel winst gemaakt en dat is met duurzame energie niet anders. In veel Afrikaanse landen leidde de handel in olie tot burgeroorlogen (denk aan Angola) en kwamen andere sectoren, zoals landbouw en natuur, in de verdrukking (zoals in Congo). Veel van deze landen komen nu ook op een kruispunt: hoe gaan ze om met duurzame energie? Vaak is er een enorme zonnekracht en bieden windstromen kansen voor windparken. Mogelijkheden te over, maar ontwikkelingslanden zoeken nog naar hun rol in het nieuwe duurzame energiesysteem. Veel van deze landen tekenden wel de Paris Agreement, maar hebben vaak andere, acutere problemen zoals ontbossing, droogte of überhaupt geen energie. Ook missen ze vaak de financiën om zelf te investeren. 

 

Delen in de winst

In Nederland hebben we in navolging van de Paris Agreement in 2019 een Nationaal Klimaatakkoord gesloten. Onderdeel van dat Klimaatakkoord is dat we streven naar 50% participatie van de omgeving bij duurzame energieprojecten. Je kunt dat op verschillende manieren vormgeven, maar laten we voor het gemak uitgaan van 50% delen in de winsten. Als we dat eisen voor zonneparken in Nederland, zouden we dat dan anderen ook niet gunnen? Dat zou betekenen dat overal ter wereld waar straks grote zonneparken verrijzen en Europa de energie importeert, de omgeving een pot met geld ter beschikking heeft. Dat geld kan dan gebruikt worden voor de acutere problemen. Zo zitten in de sub-Sahara-landen ruim 600 miljoen mensen zonder elektra. Elektriciteit zou hen meer economische kansen geven en het is bovendien ook veel beter voor de gezondheid om niet steeds een kerosinelamp aan te hebben. Of het geld kan gebruikt worden voor het terug planten van bossen, bouwen van scholen, waterputten slaan, etc. Zo kunnen we echt bijdragen aan de SDG's.

Fondsen

Er zijn tegenwoordig veel internationale projecten voor herbebossing, maar het blijven kostbare projecten en uiteindelijk werkt het het best als lokale boeren zich er ook voor inzetten. Ik belde met dhr Van Styrum van Justdiggit.org om te horen of zij denken dat fondsen van winsten uit grote zonneparken zouden kunnen bijdragen aan hun doelen. En ik belde met de ondernemers van Rural Spark. Zij zetten zich in voor mensen die wonen in gebieden waar geen of beperkte toegang tot energie is. Ze richten zich op de Afrikaanse markt. Ook hen vroeg ik of dit soort fondsen zouden kunnen bijdragen aan hun missie. 

Lokale wensen

Het blijft me bezig houden: als wij duurzame energie niet allemaal hier willen produceren, maar willen importeren, dan moeten we toch ook dezelfde voorwaarden dáár mogelijk maken? Meerdere (buitenlandse) gesprekspartners  wezen me er op dat wij niet moeten denken voor anderen. De wensen van de lokale omgeving aldaar kunnen heel anders zijn dan onze eisen. Met het beschikbaar stellen van fondsen voor die lokale omgeving, laten we die ruimte. Het is in ieder geval nú het moment om dat soort afspraken te maken. 

Reacties

Benieuwd naar de reacties van een aantal betrokkenen? Lees dan mijn volgende blog! 

Maar eerst: Wat vind jij?

Hydrogen the Groningen way. Nr 6

💦⚡️💚 Green hydrogen is ‘booming’. As the missing link in the energy transition and in the transition to sustainable industry. But how do we make hydrogen ‘big’ and make sure that everyone benefits? Read my voyage of discovery here👇 💚🌍

👉🌍👈🏽 Blog 6: They should start ... shouldn't they?👉🏾🌍👈🏽

For decades we have extracted coal, oil and gas from developing countries on a large scale. We use tankers and pipes to transport those fuels to Europe to use it there. These fossil-energy sources have brought us welfare and prosperity; the same cannot always be said for the places of origin. Or certainly not for everyone. 

Different approach

It is logical to generate green electricity in places where this can be done cheaply. So, ideally you put large solar parks in places where the sun shines each and every day, and wind turbines in places where it is always windy. Often that is also in developing countries. With electrolysis, you can use the sustainably generated electricity to produce hydrogen that is then taken to Europe through existing pipelines, just as we do with fossil energy. However, if we want to develop a large-scale international green hydrogen economy, how can we start that differently to fossil energy right from the start? In such a way that the countries where we get the energy from benefit too? In my search for answers to that question, I talked, with video calls from my room in the attic, to experts about possible conditions for responsible sustainable generation in developing countries. However, I realised that this should be preceded by a much more basic question: do African and Asian countries actually want to generate sustainable energy for others?

Emerging economies

Let’s wind back a little. According to the Paris Climate Agreement, which was signed by 195 countries, we need to reduce CO2 emissions by massive amounts over the next 30 years. In my work as a member of the Provincial Executive, I work on Energy transition and Climate and this is part of my daily work. Almost everyone wants to do something about CO2 emissions, but as soon as it becomes more specific, I often hear: “Why don't they start in ... (enter any place other than Groningen) first?”  My answer is always that they should, but that this does not discharge us from our responsibility to do something too. And ... I really believe that. Of course we can only win the energy transition and our fight against climate change, if we stop using fossil fuels all over the planet. Emerging economies are a risk in that regard. What is required to build those up in a green way? 

Stable and sustainable energy system

To find out why Africa is not yet generating sustainable energy on a large scale, I called the African Union which has all 55 African countries as members. The employee pointed me to a high-level online dialogue between the International Energy Agency and the African Union Commission on 21 May. Coronavirus ‘enabled’ me to attend that session from my attic room. The African Union sees a stable and sustainable energy system as a condition for surviving the COVID-19 crisis, but above all for the subsequent reconstruction. 

Economic cooperation

After more questions about what is required to achieve that, it emerged that they were above all looking for investors and knowledge. Could we, from Europe, be of assistance? The United Kingdom certainly thought so, and they held the UK-Africa Investment Summit in London in January. That was purely about investments, and largely in the area of sustainable energy. Former Prime Minister Tony Blair, one of the speakers, said that investments in solar panels in Africa by the British “should open a new chapter in Britain’s relationship with Africa”: in a relationship based on “economic cooperation rather than simply an aid-based, donor-recipient relationship.”

New models

That was absolutely in line with what I’m looking for. Investing in the production of sustainable electricity in a way that benefits everyone. Unfortunately that part of the summit was only about investments in solar parks in Africa with electricity for Africa itself. A good start, but I was looking for more. For solar parks and wind turbines where the electricity was converted to hydrogen to be transported to Europe. However, we need to start by answering the question as to whether developing countries actually want to produce sustainable energy for Europe. Africa still has so many sustainable steps to take. I asked this question to Lidy Nacpil and Tasmeen Essop of the Africa Renewable Energy Initiative. Lidy Nacpil said that African and Asian developing countries actually want to contribute to making other, developed countries more sustainable! Tasmeen Essop, who works for the University of Cape Town,  said that the African Union is looking for new models for developing sustainable energy. Models that are an example to the world, and that generate jobs first and foremost. That brought me one step further in my search. In Groningen, our governments, businesses and knowledge institutes have experience of that. It has got to be possible to turn that into intelligent links!  

Hydrogen the Groningen way. Nr 5

💦⚡️💚 Green hydrogen is ‘booming’. As the missing link in the energy transition and in the transition to sustainable industry. But how do we make hydrogen ‘big’ and make sure that everyone benefits? Read my voyage of discovery here👇 💚🌍

💦⚡️💚 Hydrogen and the Sustainable Development Goals 🌍

An international green-hydrogen economy requires the sustainable generation of large amounts of energy. It would be logical for this to happen in places with strong sunshine and strong winds. We use electrolysis to convert this sustainable electricity into hydrogen. This hydrogen can then be transported to other parts of the world, largely by using existing transport networks. 

Developing countries

The sun's rays are strongest around the equator. Hot air rises, cools and comes down as rain. This air circulation means that just to the north or the south, at a latitude around 30 degrees, you find the large deserts. Due to the drought, the countries in those regions are faced with shortages of raw materials and consequently with poverty and hunger. Most countries in South America, Asia and Africa – and in the Sahara in particular – are developing countries. 

19^th century

Many of these developing countries were colonised in the 19th and the 20th centuries. At times it looks like we do not learn from the past at all. Due to their climatological location, these countries are extremely attractive for being filled with large wind and solar parks with the purpose of generating electricity for Europe or other developed countries. In other words, we are extracting energy from those countries to better ourselves. That feels like something from the 19th century, unless we manage to make sure that it is better for us and for the countries where we generate the electricity. 

Poor poorer, rich richer

Even in the recent past, the rich West gained experience of extracting oil and gas in other countries. It only increased the gap between rich and poor, between those who receive the revenue and those who carry the burden. At the time gas was found in my province of Groningen, we failed to reach good agreements on earthquake damage caused by gas extraction. In other parts of the world, the consequences of oil or gas extraction were even more dramatic. 

Honest hydrogen

There has to be another way! At a meeting about hydrogen, I met Gokce Mete, Head of the Knowledge Centre of the International Energy Charter in Brussels.  She published various articles and wrote the book ‘Energy Transitions and The Future of Gas in the EU: Subsidise or Decarbonise?’ (Palgrave Macmillan, 2019). On the stage, she talked about the international future of hydrogen. I asked her if she could help me with my search for agreements about honest hydrogen. Via Skype - we are living in Corona times - she gave me many  tips and pointed me to the database of the World Bank and the website of Engineers without borders. 

Profit margins

In reports on both websites I came across many lessons learned from oil and gas. For example: in order to extract energy properly you need a transparent process, with clear decision making in the project phase, and with a clear complaints procedure in the construction and production phase. You may not extract in world heritage sites. You must have good guidelines for projects, sustainable account management, water management, and local purchasing of products and services. Valuable lessons, but it was largely about: how do you deal properly with the surrounding area within your profit margins? I still could not find what I was looking for: that the immediate environment also benefits from electrolysers and large solar and wind parks. 

Step forward

I continued my search and ended up with the Sustainable Development Goals (SDGs): seventeen goals to make the world a better place by 2030. In 2015 the United Nations adopted these goals as a global compass for challenges, such as poverty, education and the climate crisis. Can these goals really help us to design an honest green-hydrogen economy? If yes, how? That question brought me to Eco Matser, programme manager of Hivos, a Dutch organisation for development cooperation in Africa, Latin America and Asia. He pointed out a number of general problems concerning energy in developing countries. For example, there is a great need for sustainable energy in poor countries. ‘Cooking food is the first of the basic needs and if this could be achieved with sustainable energy or green gas, that would be a major step forward’, he said. However, Eco emphasised that the availability of sustainable energy could have more positive effects in developing countries: it could promote economic progress and reduce poverty. The problem is that the construction of energy infrastructure is often more expensive than the production of sustainable or other energy itself. If you really want to help those who live around solar and wind parks, you need to offer them storage and transport options so they always have energy too.  Even when the sun doesn't shine or the wind doesn't blow. 

Prerequisites

Making the environment energy independent appealed to me. We have experience of that in the Netherlands: we are working on sustainable villages, energy-neutral neighbourhoods, returning surplus sustainable energy from home solar power to the grid and offsetting this against your consumption, solar panels at home, etc. It could be a first step on the road to the prerequisites within the meaning of the SDGs. Yet how do we ensure that European developers of solar and wind parks abroad will deal with these and other prerequisites? Can we gain experience of that in our own environment? 

Read more in my next blog. 👩‍💻

Waterstof op de Groningse manier. Nr 5

💦⚡️💚 Groene waterstof is ‘booming”. Als missing link in de energietransitie en de transitie naar een duurzame industrie. Maar hoe maken we waterstof groot op zo’n manier dat iedereen profiteert? Lees hier mijn ontdekkingstocht 👇 💚🌍 

💦⚡️💚 Waterstof volgens de Sustainable Development Goals 🌍

Voor een internationale groene waterstofeconomie moet er veel energie duurzaam worden opgewekt. Het is logisch om dat te doen op plekken met felle zonneschijn en harde wind. Door middel van elektrolyse kunnen we de duurzame stroom omzetten in waterstof. Die waterstof kunnen we dan, grotendeels zelfs via bestaande transportnetwerken, vervoeren naar andere werelddelen. 

Ontwikkelingslanden

De straling van de zon is het sterkst rond de evenaar. Warme lucht stijgt daardoor op, koelt weer af en daalt neer als regen. Door die luchtcirculatie liggen vlak daaromheen, in de zones rond de 30 graden noorder- en zuiderbreedte, de grote woestijnen. Vanwege de  droogte hebben de landen in die regio’s te maken met tekorten aan grondstoffen en daardoor met armoede en honger. De meeste landen in Zuid-Amerika, Azië en Afrika – met name in de Sahara – zijn ontwikkelingslanden. 

19^e-eeuws

In de 19e en 20e eeuw waren veel van deze ontwikkelingslanden gekoloniseerd. En soms lijkt het wel of we niks van het verleden leren. Want ook nu zien we dat, vanwege de klimatologische ligging, deze landen uitermate aantrekkelijk zijn om vol te bouwen met grote wind- en zonneparken. Met als doel er stroom op te wekken voor Europa of andere ontwikkelde landen. Oftewel: we halen energie uit deze landen om er zelf beter van te worden. Dat voelt 19^e-eeuws. Tenzij we het zo doen dat niet alleen wíj er beter van worden, maar ook de landen waar we de stroom opwekken. 

Armen armer, rijken rijker

Ook in het recente verleden hebben we als rijke Westen ervaring opgedaan met het winnen van olie en gas in andere landen. Daardoor is de kloof tussen arm en rijk, tussen degenen die de lusten ontvangen en hen die de lasten dragen, alleen maar groter geworden. Ook in mijn provincie Groningen werden er ten tijde van de vondst van aardgas in de bodem geen goede afspraken gemaakt over schade door aardbevingen vanwege gaswinning. Op andere plekken op de wereld waren de gevolgen van olie- of gaswinning nog veel dramatischer. 

Eerlijke waterstof

Dat moet anders kunnen. Op een bijeenkomst over waterstof ontmoette ik Gokce Mete, Hoofd van het Kenniscentrum van het International Energy Charter in Brussel.  Zij publiceerde meerdere artikelen en schreef het boek ‘Energy Transitions and The Future of Gas in the EU: Subsidise or Decarbonise?’ (Palgrave Macmillan, 2019). Ze vertelde op het podium over de internationale toekomst van waterstof. Ik vroeg haar of ze me kon helpen in mijn zoektocht  naar afspraken over eerlijke waterstof . Via Skype (coronatijd…) gaf ze me veel tips en wees ze me onder andere op de databank van de Wereldbank en de website van de Engineers without borders. 

Winstmarges

In rapporten op beide websites vond ik veel lessons learned from oil and gas. Bijvoorbeeld dat je, om op een goede manier energie te winnen, een transparant proces moet hebben, met  heldere besluitvorming in de projectfase, maar ook een duidelijke klachtenprocedure in de bouw- en productiefase. Je mag niet winnen in werelderfgoed. En je moet goede richtlijnen hebben voor projecten, duurzaam relatiebeheer, watermanagement en lokale inkoop van producten en diensten. Wijze lessen, maar het ging vooral over: hoe kun je binnen de winstmarges op een goede manier met je omgeving omgaan? Ik miste nog waar ik naar op zoek ben: dat de directe omgeving ook profijt heeft van elektrolysers en grote zonne- en windparken. 

Stap vooruit

Ik zette mijn zoektocht voort en kwam terecht bij de Sustainable Development Goals (SDG’s): zeventien doelen om van de wereld een betere plek te maken in 2030. Deze in 2015 door de Verenigde Naties vastgestelde doelen zijn een mondiaal kompas voor uitdagingen als armoede, onderwijs en de klimaatcrisis. Kunnen deze doelen ons helpen om een eerlijke groene waterstofeconomie vorm te geven? En zo ja, hoe? Met die vraag kwam ik terecht bij Eco Matser, programmamanager bij Hivos, een Nederlandse organisatie voor ontwikkelingssamenwerking in Afrika, Latijns-Amerika en Azië. Hij wees mij op een aantal algemene problemen in ontwikkelingslanden rond energie. Zo is er veel behoefte aan duurzame energie in arme landen. ‘Eten koken is een eerste levensbehoefte en als dat alleen al met duurzame energie kan, dan is het een enorme stap vooruit. Zo voorkomt elektrisch koken of koken op groen gas gezondheidsschade en ontbossing’, zei hij. Maar de beschikbaarheid van duurzame energie heeft nog veel meer positieve effecten in ontwikkelingslanden, benadrukte Eco: het kan economische vooruitgang bevorderen en armoede verminderen. Probleem daarbij is dat de aanleg van energie-infrastructuur vaak nog duurder is dan de productie van (duurzame) energie zelf. Wil je de omwonenden van zonne- en windparken echt helpen, dan zal je hen dus zelf ook transport- en opslagmogelijkheden moeten bieden, zodat ook zij altijd energie hebben. Ook als de zon niet schijnt of het niet waait. 

Randvoorwaarden

De omgeving energie-onafhankelijk maken: dat spreekt me aan. In Nederland hebben wij daar al ervaring mee: we werken aan duurzame dorpen, energieneutrale wijken, saldering, eigen zonnepanelen etc. Dat zou een eerste stap op weg kunnen zijn naar voorwaarden in de zin van de SDG’s. Maar hoe zorgen we dat Europese ontwikkelaars van zonne- en windparken in het buitenland zich ook gaan bezighouden met deze en andere randvoorwaarden? En kunnen we hier ook ervaring mee opdoen in onze eigen omgeving? Daarover meer in mijn volgende blog.